Pag-asa para sa KInabukasan

01/21/12

“Pag-asa para sa Kinabukasan”

Sa lahat nang nagyari sa buhay ko, ang tanong ko, bakit ako pa? Bakit ako pa? Pinilkit kong magpakabuti pero sa lahat lahat na iyon, ako pa ang binigyan ng problemang ito. Masakit, masakit tanggapin na kahit anong oras, baka mawala ka na, di moa lam kung abutin ko po ang bukas. Ngayon ko lang nakikita yung mga simpleng bagay na di natin pinapansin, malaking bagay nap ala. Yung ganda ng tanawin, mga alon sa dagat, ang hagpas ng hangin sa iyong mukha. Nakakaiyak kasi baka bukas di ko na maranasan ang mumunting paraiso na ito. Madaming naka-suporta sa’yo sa mga oras na ito. Pero alam kong sa loob nila, umiiyak na sila, pinapalakas nila ang loob ko para labanan ang sakit na ito. Nawawalan na ako ng pag-asa pero yung mga mahal ko sa buhay ang nagbibigay ng lakas at pag-asa ppara ipagpapatuloy ang paglaban. Madalas kong kinakausap ang Diyos, nakikiusap akong huwag niya muna kong kuhain pero kung ito talaga ang kapalaran ko, lubos ko itong tatanggapin. Masayang mabuhay sa mundo, masayang makita ang mga ngiti ng bawat isa sa atin. Gusto kong makita ang pag-sikat ng araw sa bawat bukas na meron pa ako. Kahit ganito ang nangyari sa akin, masasabi kong swerte ako, kasi naranasan kong mabuhay sa mundong ito dahil sa mundong ito, dahil sa Panginoon natin.