July 7, 2024 2:33pm
Yung di pa tapos Yung PPD mo then Meron na ulit. Oo, post partum depression. Nagka-miscarriage ako April 2023 then nabuntis ulit ako and thankfully nanganak ngayong may 2024. Pero after Kong manganak, simula Nung umuwi na ako sa bahay, I feel empty. I chose him because I want to be happy. Pero I can't make him happy and that's crushing me inside. It seems na killjoy ako sa lahat ng taong mahal ko at nakapalihgid sa akin. At first, they are here beside me, listening and trying to understand me. But later on, Wala na sila and they can't understand what I really feel. Alam ko naman bakit bigla silang Nawawalan, it's just that di ko lang matanggap na mawawala na naman Yung mga taong pinapahalagahan ko, Yung mga taong akala ko nakakaintindi na sa akin, Yung mga taong akala ko mahal ako. Di ko sila masisi. As I always saying, ayaw Kong madamay o ma-share Yung negativity ko sa iba. Minsan nilalayo ko na din sarili ko sa lahat, I'm afraid to have friends kasi mawawala din naman sila. Miski family ko, Wala ding gumugusto sa akin, yes you read it right, miski nanay ko. It feels like I am just a burden sa kasiyahan at buhay nila. I am the misunderstood one. It is really hard for me to explain at make them feel what I say or did that. But para sa kanilang ikakabuti iyon. Sanay naman na ako, Wala naman talagang gumugusto sa akin. Kaya nasa isip ko, sana di na lang ako pinanganak, sana di na.lang kami kambal. Para di ako nagiging cause ng problema or asar nila. I didn't ask for my life but I am here now. If alam lang nila kung gaano ko din kaayaw Yung personality at Sarili ko. And I didn't want to be a burden. Hindi ako pakielemera, Minsan akala lang nila or na misunderstood nila na ako Yun. I am so lonely, and I am blaming myself. Ayoko naman talagang humarang sa kasiyahan ng iba, pero Yun ang tingin nila. Tinitiis ko nang mag isa, di maranasan yung mga bagay na masasaya at may kasama ka kasi Wala namang gusto akong kasama, even my child and my husband. Siguro nagsisisi na siya na ako Yung pinili niya kasi feeling niya pinipigilan ko siyang magsaya, feeling niya nilalayo ko siya sa mga tao. Hindi ganun Yun. Okay lang naman talaga sa akin. Noon siguro I am being unfair pero ngayon di na ako ganun. Lago na.lang niyang binabalik Yung past. Ngayon na lang ulit ako nagsalita regarding sa issue na un because I am so exhausted and I really need help this time. And kapag tinuloy nya Yun, di niya ako matutulungan. Wala akong kalakas lakas. I can't even move or do something like eating or peeing dahil Wala akong mapag iwanan Kay baby. Yes I chose this, I know this will happen kapag nag baby ulit kami pero nakalimutan nya din ata na we chose this. nakainom na naman siya kagabi, baka ngayon naman sana matulungan na niya ako kasi para akong nauupos na kandila. Ang nasa isip nya Yung issue pa din dati, na ayaw ko syang maging Masaya, na gusto ko mag isa lang siya. Is he even know I was lonely all along but I really tried to kept it. Kasi ayaw ko nang mag cause ng problem kahit kanino man. Wala na akong pakielam sa lahat nang nangyayari sa bahay na to at sa pamilya na ito kasi everytime magsasalita ako lagi akong na misunderstood. Kesyo ayaw ko silang maging masaya, kesyo kontrabida ako. It's not that, di nyo lang naiintindihan ako. I think mas better na lang na mas tumahimik pa ako. Tutal ever since naman, ako na lang talaga mag isa sa buhay ko, no one else is here for me kasi tingin nila Wala pang ako. Sanay naman na ako mag isa. Sanay na akong maging malungkot. I don't deserve to be happy. Di ko naman gusto na ganun Yung naramdaman nila. All I want is happiness and peace of mind naming lahat. I am also thinking of getting my life, baka in that way matutuldukan na Yung problema nila sa akin, baka in that way di na nila maiisip ako na laging hadlang sa kasiyahan nila kahit di naman. I know masama mag isip nun, pero Anong magagawa ko? Tao lang ako, di kaya ng loob ko na ganun ang naiisip nila sa akin. Mas okay na ako na.lang nahirapan. I really do my best na gawin mag isa lahat pero sometimes I fail. And when I fail shit happens. They gonna blame all to me. Is it because sanay na ako sa disappointments and sadness? Kaya okay lang sa akin ibato lahat? Na umaarte lang ako kapag malungkot at umiiyak ako? How I wish God take my life now para di na ako maging hindrance sa lahat. Tutal naman ilang araw na akong may nightmares. Baka dun talaga ako nababagay sa baba at Hindi sa taas. Too sad because I can't meet my family when I do that. Pero masama bang hangarin Kong mawalan na sila ng problema at iniisip na katulad Kong walang kwenta?
